Birden çocuklardan biri bağırdı “Şuraya bakın, iki kuş öpüşüyorlar!” Füreya iskelenin üzerindeydi. Kuvvetlikle arkasını dönerek, aşağıda cıvıldayıp duran çocuklara baktı. “Hanginiz söylemiş oldu bunu?” diye seslendi. Zayıf bir oğlan öne çıktı. “Ben!” dedi. “Kuş mu gördün orada?” “Evet.” Füreya üşenmedi, indi iskeleden.

Narlı Bahçe’yi arıyordum. Hangi coğrafyaya ait bulunduğunu bilebilsem yollara düşmeye hazırdım. Fakat bir türlü hatırlayamıyordum: Batıda mıydı Narlı Bahçe, doğuda mı? Uzun yolların ucunda mıydı, burnumun dibinde mi? İçimde miydi, dışımda mı? Var mıydı, yok muydu? Kuzeye ve güneye giden yolları büyük denizler kesiyor, rüyalarımda devamlı yer değiştiren Narlı Bahçe’nin yolu da bir görünüp bir kayboluyordu.