Emir Bey’in Kızları, zengin bir mekân ve tarihsel gerçeklik fonuna oturuyor. Mekânlar: Önce düşman, şimdilerdeyse bilinçsizlik ve beton işgalindeki İstanbul; başkent olmaya giden küçük bir Anadolu kasabası kimlikli Ankara; Mezopotamya uygarlığının tarihten kaçmış yapayalnız bir uçbeyi olarak yaşayan Mardin; peygamberlere, yoksulluklara ve kendine özgü sarıya sarınmış Urfa ve… İnsanlığa ışığı, ateşi ve acıyı armağan eden Kafkas Sıradağları, Tarihsel gerçeklik ise romanın ilk harfinden son noktaya kadar sürüp gidiyor. Son yüzyıllık tarihimizin bireye yansımasının da irdelendiği Emir Bey’in Kızları’nda üç ayrı karakterin dilinde onlarca insanın özgün hikâyeleri ve kimlikleri anlatılıyor. Yazar coşkulu ve zengin bir dil kullanıyor. Ayla Kutlu’nun anlatımındaki olağandışılığın genişlediği bu kitapta görülüyor. Bilgi Yayınevi, Bir Göçmen Kuştu O’nun ardılı olarak yazılan çok çarpıcı bir roman olan Emir Bey’in Kızları’nı, Cumhuriyetin 75. Yılına armağan olarak sunuyor.

Sahilde İlk Gece – Emma Darcy

Zack Freeman, hiç tanımadığı, hakkında hiçbir şey bilmediği, bir daha hiç görmeyeceği bir kadınla buluşma fikrinden hiç hoşlanmıyordu.

Catherine ise sırf kardeşini kırmamak için gidiyordu bu yemeğe.

İkisi de tanımadıkları biriyle bir akşam geçirecek ve sonra birbirlerini bir daha hiç görmeyeceklerdi ama işler hiç de bekledikleri gibi gelişmedi…

Çılgınlar Partisi – Diana Palmer

Meredith Johns tedirgin nazarlarla etrafına bakındı.

Etraf Çılgınlar Partisine çılgın ama rengârenk şık giysileri içinde katılan insanlarla doluydu.

Meredith, kolej yıllarından kalma ve bu çılgınlığa uyacak bir kıyafetteydi.

Aslında fena para kazanmıyordu.

Ama bu tür lükslere harcayacak parası yoktu.

Babasıyla beraber yaşadığı evin parasal yüklerini başka türlü karşılayamazdı.

“Eğer bir suçlu olsaydım oldukça iyi işler çıkaracağım şeklindeki düşüncemi sana itiraf etmekte sakınca görmüyorum, Watson.”

Hayali kahramanlar arasında, ünü dünyayı saran tümdengelimcilerin ustası Sherlock Holmes çağımızın tartışmasız en ünlü dedektifi olmaya devam ediyor. Beş kitaptan oluşan bu seride asosyal ve çılgın dedektif Holmes, kadim dostu Dr. Watson ile birlikte 56 farklı vakayı çözüme ulaştırarak maceradan maceraya atılıyor.

Sir Arthur Conan Doyle’un Sherlock Holmes serisinin üçüncü kitabında, öldüğü düşünülen danışman dedektifimizin gidişine tüm dünya ağıt yakmaktadır. Dr. Watson da üzerindeki şoku atlatamamıştır ki sokakta karşılaştığı kitap koleksiyoncusu kılığındaki yaşlı adam Holmes’un ta kendisi çıkar. İsviçre’de yaşananların ve tüm kanıtların aksine azılı düşmanını yenen Sherlock, etrafta dolaşan tüm suçlulara sinsi bir tuzak kurmanın peşindedir.

Ünlü dedektif Sherlock Holmes ve onun muhteşem çıkarım yapma yeteneği karşısında hiçbir vaka çözülemeyecek kadar esrarengiz değildir.

(Tanıtım Bülteninden)

Esir Şehir Üçlemesi’nin ikinci cildi ‘Esir Şehrin Mahpusu’nda, Kâmil Bey hapistedir; kendisiyle, ailesiyle ve ait olduğu Osmanlı aristokrasisiyle derin bir hesaplaşmaya girişir. Çürümüş, işbirlikçi aileler, Anadolu’da gitgide güçlenen Kuvâ-yi Milliye direnişi ve hapiste, korkunç bir dram içinde, yapayalnız, kendisini Kurtuluş Mücadelesi’yle yeniden yaratmaya karar veren Kâmil Bey…

Romancının, romanını yazacağı toplumu, o toplumun insanlarını ‘tarihsel gelişimi içerisinde inceleyip, meydana vuracağı özelliklerden, bugünün ve geleceğin zorluklarının çarelerine sağlam dayanaklar bulmak’ zorunda olduğunu; bunun için hazır kaynaklar yoksa, bu roman dışı incelemelerin de romancı tarafından yapılması gerektiğini, bunsuz bir roman yazılamayacağını, romancı olunamayacağını da ilk vurgulayan Kemal Tahir olmuştur.

Bu bir intihardı,

Ölene kadar ikisi de fark etmedi.

O gün, Esila Karam kendi gerçeğiyle yüzleştiğinde ve bunu akıl almaz bir acı takip ettiğinde, bir saksının içinde günbegün ölen bir çiçeğe benzemeye başlamıştı.

Su yoktu,

Güneş yoktu.

Ölüyordu, duyan yoktu.

Elinde bir bıçak tutuyordu, gören yoktu. Zihnindeki hastalığı herkesten saklayabileceğine inanarak elindeki bıçakla Asrın’a koşmaya devam etti ama ne Asrın o bıçağı görecek kadar normaldi ne de Esila bıçağı tuttuğunu farkında olacak kadar sağlıklıydı.

Sırlar ortalığa saçıldığında,

Kıyamet koptuğunda,

Ve o bıçak, beklenen kanı sızdırdığında,

Adına ayrılık verdikleri bir ölüm yaşandı.

Oturdu, tüm bulutlar buna ağladı.

“Uslanmaz bir şekilde

acı verici olan hatıralarım,

bir tek senin koynunda

kayba uğruyor, sevgilim.

Ve biliyorum ki artık

kanatlara ihtiyacım yok, çünkü uçmak istemiyorum, beni uçurmanı istiyorum; kanatlarınla.”

Kader, insandan vazgeçmiyor. Anbean yeniden ve yeniden yazılıyor. Öyle anlar geliyor ki yapmam dediğin şeyi yapıyorsun, katlanamam dediğin şeye katlanıyorsun, sevemem dediğini seviyorsun, gidemem sanırken bir anda çekip gidebiliyorsun, öldüm diyorsun ama yine de yaşıyorsun…

Başlarına ne geleceğini bilmeden uzun bir yola çıkan arayış içindeki genç bir sufi ile aklı karışık genç bir kızın bu yolculuklarında yazgılarından başka güvenecekleri hiç ama hiçbir şeyleri yoktur.

Yedi gün boyunca yanlarında para, yiyecek, kıyafet ve en önemlisi de hiçbir planları olmadan şehir şehir dolaştıktan sonra başladıkları yere geri döndüklerinde onlar için artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

Sadece yedi günde bile değişebilir miydi insan?

Yeniden yazılabilir miydi kader?

Elbette sadece yedi günde değişebilirdi her şey…

Tıpkı sazlıktaki bir kamışın, yedi evreden sonra içli sesler verebilen bir “ney”e dönüşmesi gibi…

(Tanıtım Bülteninden)

Gerçekten “özgür” müsünüz?

 Dilediğiniz zaman dilediğiniz yemeği yiyebiliyor olmak mıdır sizce özgürlük?

 Toplumsal hiçbir baskı hissetmeden içinizden geldiği gibi giyinebiliyor olmak mı yoksa?

 Canınızın istediği saatte uyuyup, canınızın istediği saatte uyanarak, yine canınızın istediği saatlerde istediğiniz kadar çalışarak, ihtiyacınız olan parayı kazanabilmeniz mi?

 Bir hafta sonu tatilinde cep telefonunuzu kapattığınızda mı özgür hissediyorsunuz sadece kendinizi?

 Hayatınızla ilgili her kararınızı sadece kendinizi düşünerek mi alıyorsunuz?

 Kaderinizin ipleri tamamen sizin elinizde mi?

 Başkalarının sizden yararlandığını düşündüğünüz oluyor mu?

 Kaybetmekten korktuğunuz insanlar yok mu?

 Değişmeye ne kadar açıksınız?

 En azından yumurtayı nasıl yemekten hoşlandığınızı düşünün. İlle de rafadan mı? Yoksa “Bugünlük de böyle olsun, ne fark eder ki?” dediğiniz olur mu?

 Önemsiz gibi görünen bu küçücük ayrıntıların mücadelesi içinde silinip gider sizi siz yapan sınırlarınız. Çünkü “özgürlük” sandığınız gibi “sınırsız” olmak demek değildir, tam tersine net ve güçlü sınırlara sahip olabilmenizle ilgilidir. Diğer bir deyişle, hayır diyebildiğiniz ölçüde, özgürlük alanınıza sahip çıkarsınız.

 Hayır Diyebilme Sanatı sınırlarınızı doğru çizerek, kendinize geniş bir özgürlük ve özgüven alanı yaratmanın incelikleriyle dolu, duyarlı bir rehber…